Fotoğraf: T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı / muze.gov.trUzuncaburç Örenyeri, Mersin’in en önemli ve en iyi korunmuş tarihî kalıntıları arasında anılır. Bugünkü Uzuncaburç yerleşimi, Helenistik çağda merkezi 4 km doğudaki Ura olan Olba Krallığı’nın ibadet yeri niteliğindeydi. Bu erken işlev, alanın yalnızca anıtsal yapılarıyla değil, bağlı olduğu siyasal ve dinsel bağlamla da okunmasını sağlar.
Diocaesarea’ya dönüşen yerleşim
Roma döneminde, İ.S. 72 yılında İmparator Vespasianus zamanında yerleşim Olba’dan ayrıldı. Diocaesarea, yani “Tanrı-İmparator Kenti” adıyla özerk bir site durumuna getirildi; kendi adına para basabilmesi de bu yeni statünün kaynakta belirtilen işaretlerinden biridir. Uzuncaburç’un anlatısı böylece, Olba Krallığı’nın ibadet yerinden Roma çağında farklı bir idari kimlik kazanan bir kente dönüşüm etrafında şekillenir.
Helenistik ve Roma yapıları
Diocaesarea’daki yapı topluluğu, farklı dönemlerin mimari izlerini birlikte taşır. Zeus Tapınağı, burç ve piramit çatılı anıtmezar Selefkoslar, yani Helenistik dönemden kalmadır. Roma dönemine ait yapılar ise sütunlu cadde, tiyatro, tören kapısı, çeşme, Şans Tapınağı ve Zafer Kapısı olarak sıralanır.
Bu çeşitlilik, örenyerinin deneyimini tek bir yapı çevresinde değil, Helenistik miras ile Roma döneminde kurulan kentsel düzenin yan yana görülebildiği bir bütün içinde kurar. Uzuncaburç Örenyeri, kaynakta aktarılan bu anıtsal repertuvarıyla, bölgenin tarihsel sürekliliğini izlemek için güçlü bir durak niteliği taşır.